Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Διανυκτέρευση στην Καραμέλα 2012



Χτες βράδυ δεν κοιμηθήκαν καθόλου τα παιδιά.
Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών
και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ'το προσκεφάλι τους
ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα
και το ξεχνούσαν με τον ήλιο
Γ. Ρίτσος


Κάθε Σαββατοκύριακο, το σχολείο, «ξεκουράζεται».
Αυτή τη φορά όμως γέμισε και πάλι από φωνές και γέλια. 
Από το απόγευμα του Σαββάτου, γονείς και παιδιά κατέφθαναν στην Καραμέλα με…προορισμό την διανυκτέρευση! Το βλέμμα των παιδιών, στραμμένο στο να τακτοποιηθούν. Το βλέμμα των γονιών, στα παιδιά τους. Για πολλούς ήταν η πρώτη φορά που θα τα αποχωριζόντουσαν για τόσες ώρες. Για μια ολόκληρη νύχτα…

Οι γονείς, προσπαθούν να...παρατείνουν τη διαμονή τους...

Δεν είχαμε ετοιμάσει αυτή τη βραδιά απλά και μόνο για να πούμε ότι θα κοιμηθούμε παρέα με τους φίλους μας…Αυτή η βραδιά ήταν ένας τρόπος ώστε οι μικροί απόφοιτοι του σχολείου, να αποχαιρετίσουν ένα  χώρο μέσα στον οποίο ονειρεύτηκαν , ταξίδεψαν έπαιξαν ,γέλασαν ,φώναξαν, θύμωσαν, αντάλλαξαν, μεγάλωσαν…


Μια βραδιά…σαν εκδρομή

Το πρόγραμμα ξεκίνησε με κουκλοθέατρο. Η νηπιαγωγός-συνεργάτης του σχολείου Κατερίνα Σταυροπούλου και οι κούκλες της παρουσίασαν στα παιδιά μια «διανυκτέρευση στο βάλτο».

Οι κούκλες, στη δική τους...διανυκτέρευση στο βάλτο!

Στη συνέχεια ανεβήκαμε όλοι στο σχολικό για μια νυχτερινή βόλτα στην πόλη. Φωτογραφίσαμε τα φώτα και τις βραδινές της όψεις.






Η επιστροφή στο σχολείο, έκρυβε και άλλες εκπλήξεις… Σινεμά στην ταράτσα, σουβλάκια και παγωτό! Οι φωνές των παιδιών γλύκαναν μόλις αποφασίσαμε πως πριν το φαγητό, είναι η ώρα των ευχών…


μερικές απο τις ευχές τους....

-Μακάρι να είμαστε γενναίοι και ατρόμητοι όπως τώρα
-Θα έρχομαι κάθε μέρα να σε βλέπω γιατι αυτό είναι το σχολείο μου και εσύ είσαι η δασκάλα μου.
-Να βρούμε φίλους όπως αυτους που έχουμε
-Να μη χάσουμε το παιχνίδι......




Αφού καθίσαμε πλάι ο ένας στον άλλο παρακολουθήσαμε «τον πόλεμο των κουμπιών». Μια ταινία γεμάτη αναμνήσεις με περιπέτειες παιδιών ενός σχολείου της Νότιας Γαλλίας (στο 1957), τα παιχνίδια τους και τις μεταξύ τους σχέσεις...






Το πρωί μας βρήκε να ξυπνάμε όλοι μαζί , πιο δυνατοί (και ας ήμασταν λίγο κουρασμένοι), πιο…μεγάλοι και γεμάτοι πολύ καλή διάθεση και ενέργεια.


Κυριακάτικος πρωινός περίπατος στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου

Ξανά στο σχολικό, όχι προς το...σπίτι, αλλά για άλλη μια βόλτα, αυτή τη φορά στην ηλιόλουστη Αθήνα. Ένας Κυριακάτικος πρωινός περίπατος στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου ήταν ότι έπρεπε ώστε να κλείσει γλυκά αυτό το Σαββατοκύριακο. Τα παιδιά, φωτογράφισαν και έπειτα ζωγράφισαν κτίρια που είδαν και τους έκαναν εντύπωση.


Αυτοί οι...μικροί Γίγαντες ολοκλήρωσαν έναν πολύ σημαντικό κύκλο της ζωής τους. Αφήνοντας πίσω τους την προσχολική ηλικία έχουν πια τη δύναμη να  καταφέρνουν, να προσπαθούν, να αξιολογούν, να συγκινούνται, να φεύγουν, να αποχωρίζονται... 

Εμείς απλά τους δώσαμε την ώθηση που τους αξίζει.

Δείτε εδώ, επιπλέον υλικό σχετικό με τη διανυκτέρευση



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου