Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

"Ο Βάτραχος & το φιλί"της Εύης Γεροκώστα στην Καραμέλα




Δράσεις των ομάδων προπρονηπιακού και  μικρού προπρονηπιακού

 Ένας βάτραχος και μια βατραχίνα περιμένουν το φιλί που θα τους μεταμορφώσει, για να βρουν τον εαυτό τους. Όσο περιμένουν γνωρίζονται, αρχίζουν τις καλημέρες, τα χαμόγελα, τα μικρά και τα μεγάλα ταξίδια, τα μικρά και τα μεγάλα μυστικά. Και χωρίς να το καταλάβουν, νιώθουν ξαφνικά οι δυο τους δεμένοι. Κάτι τους κρατάει μαζί, αχώριστους. Κάτι που δεν ξέρουν ούτε τι είναι ούτε πώς το λένε…


Το παραμύθι της Εύης Γεροκώστα, πέρα απο τα παραμυθένια μονοπάτια στα οποία μας ταξίδεψε, βοήθησε τις παιδαγωγούς των ομάδων να πραγματοποιήσουν δράσεις στις οποίες και τα ίδια τα παιδιά αναζητούν τον εαυτό τους. Οργανώθηκαν παιχνίδια επικοινωνίας, εμπιστοσύνης και δόθηκαν ερεθίσματα γνωστικού περιεχομένου ενώ σημαντική ήταν και η συνάντηση με την ίδια την συγγραφέα που επισκέφτηκε το σχολείο μας την Παρασκευή 10 Οκτωβρίου.

Εικόνα της Κατερίνας Χαδουλού
απο το βιβλίο "Ο Βάτραχος και το φιλί"


 Γράμματα & αριθμοί στα σακουλάκια της ομάδας

Γράμμα-γράμμα Λέξη-Λέξη φτιάχνεται το παραμύθι

Το παραμύθι αποτελεί εργαλείο στα χέρια του παιδαγωγού. Κάθε λέξη και ένας ήχος, κάθε λέξη και μια εικόνα, κάθε λέξη και ένα νόημα, μια αίσθηση, ένας Λόγος.


Κάθε φορά που καθρεφτιζόταν στο νερό….

"Καθρέφτη καθρεφτάκι μου"


Αγαπημένο αντικείμενο ο καθρέφτης, μιας και  που διευκολύνει την επικοινωνία και το διάλογο τόσο με τον  εαυτό μας όσο και  με τον άλλο.

Ο καθρέφτης δίνει τη δυνατότητα στο παιδί να παίζει με τις θέσεις του στο χώρο.
Να μετακινείται, να μεταλλάσσεται, να μετασχηματίζει, να μεταμορφώνεται...
Σημαντικές ιδιότητες για τον καθένα.







Θυμήσου το αγαπημένο σου παραμύθι… είπε η βατραχίνα.

Έτσι κι έγινε!
Τα παιδιά επέλεξαν το δικό τους αγαπημένο παραμύθι και το έφεραν στο σχολείο. 

Η μεταφορά ενός αντικειμένου (στην προκειμένη περίπτωση το βιβλίο) από το σπίτι στο σχολείο και από το σχολείο στο σπίτι, εξυπηρέτησε στην ομαλή προσαρμογή των παιδιών στο σχολικό περιβάλλον.

Το αγαπημένο παραμύθι, λειτούργησε ως γέφυρα ώστε τα παιδιά να διασταυρωθούν σε εκείνο το μονοπάτι όπου ο καθένας αφήνει την εμπειρία του κουβαλώντας την ιστορία του.
Στόχος, η μετάβαση από το ατομικό στο ομαδικό και από εκεί στο κοινωνικό, ξεκίνησε η πορεία με τους  δύο ήρωες του παραμυθιού της Εύης Γεροκώστα "Ο βάτραχος και το φιλί" .



…και της ψιθύρισε στο αυτί…

Γράμμα προς το αγαπημένο μας πρόσωπο 

Αυτό που δεν… μιλιέται παρά μόνο ψιθυρίζεται.
Αυτό που όπως λέει και το παραμύθι, «μπορεί να μην ξέρουμε πως λέγεται αυτό που νιώθουμε, ξέρουμε όμως ότι είναι όμορφο».

Τα παιδιά με αφορμή αυτό, «έγραψαν» με το δικό τους τρόπο ένα γράμμα προς κάποιον αγαπημένο τους.

Τα περισσότερα μέλη της ομάδας,  «έγραψαν» το δικό τους μυστικό και το μοιράστηκαν με τους υπόλοιπους ως μια πρώτη απόδειξη  πίστης και εμπιστοσύνης.










Παραμυθένια…μαθηματικά!



Κύκλοι μεγάλοι και μικροί μας κάνουν ένα βάτραχο;

Η ομάδα μας, επιθυμώντας  να φτιάξει τον ήρωα πειραματίστηκε με μαθηματικές έννοιες, όπως «μικρό»- «μεγάλο»  αλλά και με ιδιότητες γεωμετρικών σχημάτων και σωμάτων. 





Μέσα από την εικόνα παίζουμε με το φως και τη σκιά

Στο βιβλίο,  ανάμεσα σε άλλες όμορφες εικόνες της Κατερίνας Χαδουλού, υπάρχει και αυτή που απεικονίζει το βάτραχο και τη βατραχίνα να είναι αγκαλιασμένοι κάτω από το νυχτερινό ουρανό.
Αυτή η εικόνα έδωσε το ερέθισμα για να αναπτύχθούν δράσεις φωτοσκίασης.
Η σκιά, αναπόσπαστο κομμάτι του κάθε ανθρώπου, προσκαλεί σε παιχνίδι.
Το φως καθώς πέφτει, τόσο στα έμψυχα όσο και στα άψυχα αντικείμενα, δημιουργεί εκείνες τις συνθήκες όπου η φαντασία συνυπάρχει με την πραγματικότητα. 









 
















Στην αρχή, το παιδί δεν αντιλαμβάνεται τη σκιά ως μέρος του εαυτού του.
Γι ‘ αυτό κι εκείνη,  παίζει μαζί του, κεντρίζοντας του το ενδιαφέρον για απολαυστικό παιχνίδι.



Τα παιδιά έφτιαξαν τη δική τους ιστορία με έμπνευση από το παραμύθι.

Η παιδαγωγός  αποτύπωσε τα λόγια τους συμβολικά,
έτσι ώστε να μπορούν και τα ίδια να διαβάσουν τα όσα ειπώθηκαν.



Και μετά; Και μετά;
Καλωσορίσαμε τη συγγραφέα στο σχολείο













Τα παιδιά έφτιαξαν τα δικά τους βατραχάκια που έγιναν ήρωες μιας νέας ιστορίας. 

Αυτής που το κάθε παιδί άρχισε να φτιάχνει κρατώντας τη φιγούρα του στο χέρι.
Και ο διπλανός, απάντησε σε αυτή. 
Ένας διάλογος ξεκίνησε… Μια νέα ιδέα γεννήθηκε.
Και οι δικοί μας ήρωες, βούτηξαν στο παραμύθι της Εύης  Γεροκώστα


αφήνοντας το ίχνος τους στις σελίδες του. 

Σχόλιο της κυρίας Γεροκώστα, με αφορμή τη συνάντηση μας...
(το δημοσίευσε στις 11 Οκτωβρίου στη σελίδα που διατηρεί στο fb)


"Ξύπνησα σήμερα με μια μικρή αγωνία.
Οι μέρες αυτές ήταν λίγο δύσκολες και η διάθεσή μου είχε θαμπώσει.
Τα παιδιά στην Καραμέλα με περίμεναν.
Ετοίμασα τη μεγάλη τσάντα: ο βάτραχος, η βατραχίνα, η καρδιά, το στέμμα, η παπαρούνα... τα υλικά για τη μικρή κατασκευή, η μαγική μου πέτρα... ελπίζω πως δεν ξέχασα τίποτα.
Η μέρα ηλιόλουστη. Καλός οιωνός.
Μπήκα στο τρένο. Τα δέντρα, οι πολυκατοικίες, οι άνθρωποι, όλα διαφορετικά από το παράθυρο. Βυθίστηκα σε σκέψεις. Η διάθεση, θαμπή ακόμα...
Η πάντα χαμογελαστή Παναγιώτα με περίμενε στο σταθμό.
Λίγα λεπτά αργότερα, φτάσαμε στην Καραμέλα.
Η πρώτη εικόνα, μια έκταση γεμάτη χώμα και μέσα οι πρώτοι μικρούληδες, να το αγγίζουν, να το εξερευνούν, να το ανακαλύπτουν.
Να και οι μεγαλύτεροι, δασκάλες και δάσκαλοι. Δεν τους γνωρίζω αλλά με έκαναν να νιώθω πως κάπου είχαμε συναντηθεί.
Ένας καφές από τη μαγείρισσα του σχολείου, που με καλωσόρισε με το δικό της τρόπο.
Όταν συναντήθηκα με τους (πολύ) μικρούληδες, μ’ έβαλαν στον κόσμο τους. Εκεί όπου όλα είναι απλά, πολύ απλά, και την ίδια στιγμή συναρπαστικά.
Αναρωτήθηκα, από την πρώτη στιγμή, πώς η δική μου ιστορία κατάφερε να τους δώσει αφορμές για τόσα πολλά πράγματα.
Ένιωσα μικρή, πολύ μικρή δίπλα τους.
Κι ακόμα πιο μικρή δίπλα στους τέσσερις δημοσιογράφους του νηπίου. Ήταν η πιο ωραία συνέντευξη που μου έχουν πάρει ποτέ. Δεν ξέχασαν ούτε μία ερώτηση –είχαν φτιάξει ζωγραφιές για να τις θυμούνται!
Ένα σχολείο αλλιώτικο. Ένα σχολείο, αληθινό σχολείο.
Γιατί εκεί συμβαίνουν πράγματα μοναδικά και μαγικά.
Γιατί, με το που μπαίνεις μέσα, η θαμπή διάθεσή σου γεμίζει χρώματα.
Γιατί εκεί δεν έχει σημασία αν είσαι μόνο τριών ετών. Νιώθεις, συμμετέχεις, δημιουργείς, παίζεις, μαζί με τους μεγαλύτερους.
Γιατί νιώθεις πως αυτό που κάνεις έχει κάποια σημασία κι αρχίζεις να το αγαπάς ξανά και περισσότερο.
Γιατί δεν σου κάνει καρδιά να φύγεις.
Μπορεί να λέω συχνά παραμύθια, τώρα όμως σας λέω την αλήθεια.
Ήθελα να μπω κι εγώ μέσα στο χώμα της αυλής. Δεν το έκανα. Όχι γιατί ντράπηκα, αλλά γιατί ελπίζω ότι η Καραμέλα θα με γλυκάνει ξανά. Και την επόμενη φορά, θα βγάλω τα παπούτσια μου και θα μπω μέσα στο χώμα. Έχω να μάθω πολλά ακόμα από τους μικρούληδες...
Καλή συνέχεια κι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Για όλα..."

Μας συγκινείτε και μας κάνετε να νοιώθουμε όμορφα με την περιγραφή σας.
Σας ευχαριστούμε πολύ και σύντoμα θα τα ξαναπούμε
Αθηνά Κλάδη

1 σχόλιο:

  1. Σχόλιο της κυρίας Γεροκώστα, με αφορμή τη συνάντηση μας...
    (το δημοσίευσε στις 11 Οκτωβρίου στη σελίδα που διατηρεί στο fb)

    "Ξύπνησα σήμερα με μια μικρή αγωνία.
    Οι μέρες αυτές ήταν λίγο δύσκολες και η διάθεσή μου είχε θαμπώσει.
    Τα παιδιά στην Καραμέλα με περίμεναν.
    Ετοίμασα τη μεγάλη τσάντα: ο βάτραχος, η βατραχίνα, η καρδιά, το στέμμα, η παπαρούνα... τα υλικά για τη μικρή κατασκευή, η μαγική μου πέτρα... ελπίζω πως δεν ξέχασα τίποτα.
    Η μέρα ηλιόλουστη. Καλός οιωνός.
    Μπήκα στο τρένο. Τα δέντρα, οι πολυκατοικίες, οι άνθρωποι, όλα διαφορετικά από το παράθυρο. Βυθίστηκα σε σκέψεις. Η διάθεση, θαμπή ακόμα...
    Η πάντα χαμογελαστή Παναγιώτα με περίμενε στο σταθμό.
    Λίγα λεπτά αργότερα, φτάσαμε στην Καραμέλα.
    Η πρώτη εικόνα, μια έκταση γεμάτη χώμα και μέσα οι πρώτοι μικρούληδες, να το αγγίζουν, να το εξερευνούν, να το ανακαλύπτουν.
    Να και οι μεγαλύτεροι, δασκάλες και δάσκαλοι. Δεν τους γνωρίζω αλλά με έκαναν να νιώθω πως κάπου είχαμε συναντηθεί.
    Ένας καφές από τη μαγείρισσα του σχολείου, που με καλωσόρισε με το δικό της τρόπο.
    Όταν συναντήθηκα με τους (πολύ) μικρούληδες, μ’ έβαλαν στον κόσμο τους. Εκεί όπου όλα είναι απλά, πολύ απλά, και την ίδια στιγμή συναρπαστικά.
    Αναρωτήθηκα, από την πρώτη στιγμή, πώς η δική μου ιστορία κατάφερε να τους δώσει αφορμές για τόσα πολλά πράγματα.
    Ένιωσα μικρή, πολύ μικρή δίπλα τους.
    Κι ακόμα πιο μικρή δίπλα στους τέσσερις δημοσιογράφους του νηπίου. Ήταν η πιο ωραία συνέντευξη που μου έχουν πάρει ποτέ. Δεν ξέχασαν ούτε μία ερώτηση –είχαν φτιάξει ζωγραφιές για να τις θυμούνται!
    Ένα σχολείο αλλιώτικο. Ένα σχολείο, αληθινό σχολείο.
    Γιατί εκεί συμβαίνουν πράγματα μοναδικά και μαγικά.
    Γιατί, με το που μπαίνεις μέσα, η θαμπή διάθεσή σου γεμίζει χρώματα.
    Γιατί εκεί δεν έχει σημασία αν είσαι μόνο τριών ετών. Νιώθεις, συμμετέχεις, δημιουργείς, παίζεις, μαζί με τους μεγαλύτερους.
    Γιατί νιώθεις πως αυτό που κάνεις έχει κάποια σημασία κι αρχίζεις να το αγαπάς ξανά και περισσότερο.
    Γιατί δεν σου κάνει καρδιά να φύγεις.
    Μπορεί να λέω συχνά παραμύθια, τώρα όμως σας λέω την αλήθεια.
    Ήθελα να μπω κι εγώ μέσα στο χώμα της αυλής. Δεν το έκανα. Όχι γιατί ντράπηκα, αλλά γιατί ελπίζω ότι η Καραμέλα θα με γλυκάνει ξανά. Και την επόμενη φορά, θα βγάλω τα παπούτσια μου και θα μπω μέσα στο χώμα. Έχω να μάθω πολλά ακόμα από τους μικρούληδες...
    Καλή συνέχεια κι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Για όλα..."

    Μας συγκινείτε και μας κάνετε να νοιώθουμε όμορφα με την περιγραφή σας.
    Σας ευχαριστούμε πολύ και σύντoμα θα τα ξαναπούμε
    Αθηνά Κλάδη

    ΑπάντησηΔιαγραφή