Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Η Λιλή Λαμπρέλλη στην Καραμέλα



Την Τρίτη 19 Νοεμβρίου, είχαμε την χαρά να φιλοξενήσουμε στο χώρο του σχολείου μας την συγγραφέα & αφηγήτρια Λιλή Λαμπρέλλη


«Ζούμε σε μια εποχή κρίσης, μιας κρίσης-δράκαινας με πολλά κεφάλια. Βλέπουμε πράγματα να χάνονται κάτω από τα πόδια μας και δεν ξέρουμε αυτά που είναι να’ρθουν ούτε πότε θα’ ρθουν ούτε με τι θα μοιάζουν.  Είναι μια εποχή μετάβασης, όπου το παλιό βυθίζεται και το καινούργιο δεν έχει αναδυθεί….


…όμως τα μετέωρα βήματα του καθενός μας δεν συνδέονται μόνο με εποχές κρίσης, αλλά με κάθε είδους μεγάλωμα (όπου χάνουμε τα προνόμια του αδύναμου και καλωσορίζουμε πεντάμορφες και κακάσχημες ευθύνες) και με κάθε προσωπική απώλεια που προκαλεί ουσιαστική μετακίνηση….



…όλοι κάποτε βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη μετάβαση από τη παιδική ηλικία στην ωριμότητα, από την εξάρτηση στην αυτονομία, από την υποτέλεια στην ελευθερία, από την άγνοια του εαυτού στην αυτογνωσία.
Γι’ αυτές τις μεταβάσεις που αφορούν πρώτα απ’ όλα τα παιδιά (γιατί είτε το θέλουν είτε όχι , θα παλέψουν με το τέρας της ενηλικίωσης) μιλούν πολλά λαϊκά παραμύθια….»

Από την εισαγωγή του βιβλίου της Λ. Λαμπρέλλη «Δέκα και ένα παραμύθια σοφίας για καιρούς κρίσης και άλλων δεινών»



Γονείς, φίλοι καθώς και οι εκπαιδευτικοί του σχολείου, άκουσαν για παραμύθια λαϊκά, μαγικά… παραμύθια που ξεκλειδώνουν πόρτες του μυαλού και της ψυχής.
Που μέσα από αυτά περνάς δύσβατα μονοπάτια, παλεύεις με λάμιες και δράκους μέχρι να βρεις το κλειδί της κάμαρας με τα μυστικά που μπορεί μεν στην αρχή να είναι οδυνηρά μα στη συνέχεια είναι γεμάτα δώρα.

Η επίσκεψη της κυρίας Λαμπρέλλη στην Καραμέλα, έριξε φως σε πολλές πλευρές του παραμυθιού.
Η μακρόχρονη και ουσιαστική σχέση της με το αντικείμενο,  φάνηκε από τον τρόπο με τον οποίο προσέγγισε θεωρητικά αλλά με τρόπο κατανοητό και γεμάτο ενδιαφέρον το τι είναι παραμύθι, ποιοι είναι οι συμβολισμοί πίσω από τις ιστορίες και πόσο θεραπευτικό ή λυτρωτικό μπορεί να γίνει.
"Οι ζωές μας είναι γεμάτες με φόβους. Τα παραμύθια έρχονται για να δώσουν παρηγοριά" μας καθησύχαζε μετά απο μια περιγραφή κάποιας "τρομακτικής" σκηνής...

-Τα παραμύθια μας λένε πως πρέπει να μεγαλώσουμε. Να απογαλακτιστούμε. Τόνισε πολλές φορές η κυρία Λαμπρέλλη και συμπλήρωσε:

Η Σταχτοπούτα που κρύβει κάθε κορίτσι μέσα της, έρχεται η στιγμή που πρέπει να μεγαλώσει. Να βάλει τα γοβάκια της. Τι και αν στην αρχή χάνει το ένα και κουτσαίνει. Αργότερα στέφεται βασίλισσα. Φτάνει να περάσει όλες τις δυσκολίες.
Ο Κοντορεβυθούλης έρχεται η ώρα που πρέπει να φύγει απο το σπίτι του. Να πάει στο δάσος! Να ζήσει την περιπέτεια του. Να φροντίσει τον εαυτό του. Να αυτονομηθεί. Τι και αν αυτό τον τρομάζει; Στο τέλος θα βρει τον δρόμο και θα γυρίσει στο σπίτι...



Απο την παρουσία της Λ. Λαμπρέλλη στην Καραμέλα




«Το λαϊκό παραμύθι, είναι βαρκούλα με πανί. Κυλάει στη θάλασσα του συλλογικού ασυνείδητου, στη θάλασσα των ονείρων. Τη σπρώχνουν ανάσες ελευθερίας. Το τιμόνι το κρατάει αυτός που ακούει. Η ποθητή στεριά είναι η ουσία των πραγμάτων, το κουκούτσι της ύπαρξης, το νόημα κάθε στιγμής , η εμπιστοσύνη στη ζωή, η λαχτάρα να θέλεις να ζήσεις άλλη μια μέρα».
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου «Θα πούμε ψέματα, θα πούμε την αλήθεια….. Λ. Λαμπρέλλη, εκδ. Πατάκη



-Πότε ξεκίνησαν οι άνθρωποι να αφηγούνται ιστορίες;
Τέθηκε το ερώτημα  και η κυρία Λαμπρέλλη δήλωσε πως "το παραμύθι ξεκίνησε με την αρχή του λόγου.  Οι άνθρωποι έλεγαν ιστορίες για να έχουν συντροφιά στα νυχτέρια, για να παρηγορηθούν σε μια δύσκολη στιγμή, ή για να διασκεδάσουν.
Ξεκίνησε απο την ανάγκη για επικοινωνία. Για να αφηγηθεί κάποιος αλλά και την ανάγκη του να γίνει ακροατής".




Και όπως πολύ καλά γνωρίζουν όσοι ασχολούνται με το λαϊκό παραμύθι, αρχικά απευθυνόταν σε ενήλικο κοινό.
Πολύ αργότερα (από την εποχή των αδερφών Γκριμ) άρχισαν να φτιάχνονται ιστορίες για παιδιά. Τα μαγικά παραμύθια έχουν σκηνές «σκληρές» που ένα παιδί δεν έχει τα ανάλογα βιώματα, ώστε να μπορέσει να τις διαχειριστεί.
Μέσα από τα μαγικά παραμύθια ένας ενήλικας μπορεί να βρει χρήσιμες οδηγίες για να διαχειριστεί  μια κρίση, για να αφήσει πίσω του την παιδική ηλικία, για να βρει την ουσία που αναζητά, μέσα από έναν «ασφαλή» δρόμο.  Ο ακροατής παίρνει αυτό που θέλει και στο σημείο που δυσκολεύεται υπάρχει η ασφάλεια του ότι το παραμύθι λέει «ψέματα».


Τα παραμύθια που είναι κατάλληλα για τις μικρές ηλικίες, πέρα απο τον ψυχαγωγικό τους χαρακτήρα βοηθούν τα παιδιά να ανακαλύψουν πτυχές του εαυτού τους και επιδρούν πάνω τους λυτρωτικά, παρηγορητικά.
Μέσα απο μια πολύ απλή ιστορία, ο ακροατής μπορεί να κατανοήσει πολύπλοκα μηνύματα για τον εαυτό του αλλά και για τον κόσμο όλο.




Η διάλεξη της κυρίας Λαμπρέλλη κράτησε αρκετή ώρα.
Όλους μας είχαν συνεπάρει τα λόγια της και κανείς δεν είχε κοιτάξει το ρολόι του.  Σα να είχε σταματήσει ο χρόνος. Κάτι που έγινε ακόμη πιο έντονο μόλις μας αφηγήθηκε μαζί με τις υπέροχες μουσικές του Γιάννη Ψαριώτη, δύο παραμύθια. "Το παραμύθι του γάμου" και "το μπαστούνι του Σελίμ" απο το βιβλίο της Δέκα και ένα παραμύθια σοφίας για καιρούς κρίσης και άλλων δεινών" που κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Πατάκη. 


Ήταν σίγουρα μια βραδιά που θα μας μείνει αξέχαστη και που επιβεβαίωσε την πεποίθηση μας για τη σπουδαιότητα της εμπλοκής των παραμυθιών  στις παιδαγωγικές μας δράσεις αλλά και της ανάγκης μας να λέμε και να ακούμε ιστορίες.




 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου