Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Η Άνοιξη στο τμήμα του βρεφικού

Ανοίγω το βήμα,  ανοίγω το βλέμμα, ανοίγω τα χέρια...
Καλωσήρθες Άνοιξη!


Ο κόσμος μας, έχει φτιαχτεί από μεγάλους για...μεγάλους. Οι λέξεις που χρησιμοποιούν οι μεγάλοι, εμπεριέχουν νοήματα που τα μικρά παιδιά αδυνατούν πολλές φορές να κατανοήσουν.
Τα ίδια, κατανοούν και αντιλαμβάνονται καλύτερα, μέσα από τις πράξεις και τις αισθήσεις τους.



Η βιωματική διαδικασία, οδηγεί στην εμπειρία και από εκεί στη κατανόηση μιας έννοιας.

Θα ήταν σκόπιμο, ένα αυστηρά παιδαγωγικό πρόγραμμα γι' αυτές τις ηλικίες;

Στην Καραμέλα, η παιδαγωγός του βρεφικού τμήματος σχεδιάζει το πρόγραμμά της προσαρμόζοντάς το όμως στις ανάγκες αυτής της ηλικίας. 
Έτσι, δημιουργεί συνθήκες και εγκαταστάσεις πειραματισμού με τα υλικά που θα επιτρέψουν στη βιωμένη εμπειρία.
 Αναζητά τους τρόπους εκείνους, που θα προκαλέσουν έκπληξη και συγκίνηση στα παιδιά.









Η ομάδα του βρεφικού φτιάχνει την "Κυρα-Σαρακοστή"
Στην ομάδα δίνονται σε καθημερινή βάση ποικίλα υλικά. Καλούμε τα παιδιά να πειραματιστούν με αυτά, σα να είναι η πρώτη φορά που τα βλέπουν.
Το παιδί, σε πρώτη φάση, δεν ενδιαφέρεται για την ονομασία του υλικού (πχ. ζυμάρι), αλλά για τις ιδιότητές του. Το δαμάζει, κυριαρχεί πάνω σε αυτό και νοηματοδοτεί τις πράξεις του (ζουλάω, τρυπάω, πετάω...). Αυτή η κυριαρχία πάνω στο αντικείμενο-υλικό αντανακλά στο παιδί τη δυνατότητα που έχει, να χρησιμοποιεί το υλικό σαν ερέθισμα για να μιλήσει για τη δική του μεριά. Για τον τρόπο με τον οποίο το ίδιο προσεγγίζει τον κόσμο.


Διαδράσεις...


Παιδιά & γονείς του σχολείου μας, παρακολουθούν την παράσταση
"Καληνύχτα Μέρα" στο Studio Μαυρομιχάλη, από την ομάδα Artika.
Παράσταση για παιδιά βρεφικής ηλικίας.


Ο κόσμος ενός μικρού παιδιού,  χτίζεται σταδιακά, μέσα από εικόνες που κατασκευάζει καθώς μοιράζει τη ζωή του μεταξύ σπιτιού και παιδικού σταθμού.
Παιδί-γονιός-σχολείο, είναι το τρίπτυχο που θα στηρίξει την υπόστασή του.

















Κατασκευές της ομάδας, με έμπνευση από την Άνοιξη. 
Συντονισμός ματιού-χεριού, γνωριμία με υλικά.

Κάθε φορά που το παιδί επιβραβεύεται απο τον ενήλικα (γονιός ή παιδαγωγός)  ικανοποιείται από το γεγονός ότι αυτό που παρήχθη (εικαστική ή σωματική έκφραση)  «αντέχει» στο βλέμμα. Ο ενήλικας, καθώς ντύνει τις πράξεις με λόγια, τα λόγια χτίζουν ρηματικές φράσεις (τσαλακώνουμε το χαρτί, ζουλάμε το ζυμάρι, χρωματίζουμε με το πινέλο) και δημιουργούνται εκείνες οι διαδράσεις ανάμεσα σε παιδί και υλικό που θα του δείξουν το μονοπάτι όπου θα προχωρήσει και θα πατήσει γερά στα επόμενα βήματα του.








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου