Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Διαφορετικότητα

Τα παιδιά στις πολύ μικρές ηλικίες, στα πλαίσια του οικογενειακού περιβάλλοντος αισθάνονται πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι. 
Η διαφορετικότητα είναι ένα σχέδιο εργασίας το οποίο θεωρήσαμε σημαντικό να εφαρμοστεί.
Μέσα από την επεξεργασία αυτής της θεματικής στην ομάδα του προπρονηπιακού, στόχος ήταν και θα εξακολουθήσει να είναι, το κάθε παιδί να δημιουργήσει αυτονομία, πρωτοβουλία και τελικά να θεσπίσει τη δική του γνώμη για τον κόσμο γύρω του.

Προσεγγίζουμε  το θέμα μέσα από αφηγήσεις, δραματοποιήσεις, παιχνίδια, με επίσκεψη στο μουσείο Αφής και με άλλες δράσεις που θα ακολουθήσουν.


Τα φαινόμενα...απατούν!

Τρείς άγριοι ληστές, φόβος και τρόμος των ταξιδιωτών δρουν ανεξέλεγκτοι χωρίς να μπορεί κανείς να τους σταματήσει. Ως που ένα βράδυ, μέσα σε μια άμαξα, ο μόνος ... θησαυρός που βρίσκουν είναι η ορφανή Τίφφανυ! Με το πρακτικό της μυαλό και την πειστική της προσωπικότητα, η Τίφφανυ μεταμορφώνει τις ζωές τους από τη λαφυραγωγία στη φιλανθρωπία.
Μέσα από αυτό το βιβλίο, είδαμε πώς στα στερεότυπα, υπάρχει ανατροπή,  ότι μέσα σε κάτι που έχουμε ονομάσει "κακό" μπορεί να κανείς  να συναντήσει ευαισθησία. Φτάνει να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες.


             Φαίνονται κακοί, αλλά τελικά δεν είναι!

Τα παιδιά δραματοποιούν την ιστορία (με χρήση οικοδομικού υλικού) και απολαμβάνουν την...μεταμόρφωση των ληστών.







Είσαι αυτός που είσαι!
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό μαύρο καλαμαράκι που ζούσε στη θάλασσα και ήταν πάντα λυπημένο, γιατί δεν είχε χρώματα. Δεν ήθελε να διαφέρει από τους φίλους του κι έτσι έψαξε παντού για να βρει χρώματα. Στο τέλος όμως συνειδητοποίησε κάτι πολύ σημαντικό…

Τα παιδιά με αφορμή την ιστορία, έφτιαξαν το δικό τους καλαμάρι, που ζωντάνεψε μέσα από την αυτοσχέδια…κουκλοθεατρική σκηνή!



Το μαύρο δεν είναι χρώμα!
Το καλαμαράκι φοβάται το μαύρο! 
Ψάχνει φίλους. Κανείς δεν του δίνει το χρώμα του!
Αν κάποιος δώσει το χρώμα του, μετά τι θα του μείνει;



Καταλήξαμε στο ότι δεν είναι τελικά κακό να διαφέρεις...
Ο καθένας είναι ξεχωριστός, ο καθένας είναι μοναδικός, διαφορετικός. 



Είμαι διαφορετικός, είμαι μοναδικός, είμαι ο εαυτός μου.


Ένα κοριτσάκι, η Τερεζούλα, θέλει να μείνει για πάντα μικρή. Αντιστέκεται στα κοινωνικά στερεότυπα ("πρέπει να μεγαλώσεις") και εμμένει στην άποψή της. Αντιμετωπίζει κάποιες δυσκολίες και όταν κάποια στιγμή κρίνει η ίδια πως είναι απαραίτητο (και είναι έτοιμη γι' αυτό)  μεγαλώνει, ξεπερνά τον εαυτό της και αντιμετωπίζει τον φόβο.

Τα παιδιά έπαιξαν την ιστορία "στα δάχτυλά τους". Και η ιστορίες με τις  μικρές τερεζούλες-τοσηδούλες, ξεπρόβαλε πίσω από τα χάρτινα σκηνικά μας.






Πώς λέμε "μην αγγίζετε";
Το αντίθετο!

Τις δράσεις στην τάξη, ακολούθησε η επίσκεψη της ομάδας στο Μουσείο Αφής, όπου τα παιδιά άγγιξαν τα εκθέματα και τα  περιεργάστηκαν,  χρησιμοποιώντας την αφή ως μέσο. 



Ένα παιδί οδηγός, ένα παιδί "τυφλός".
Το ένα παιδί ξεναγεί, το άλλο προσπαθεί να αντιληφθεί αγγίζοντας.



Εμείς διαβάζουμε γράμματα και εικόνες.
Τα παιδιά που δεν βλέπουν, διαβάζουν με τα χέρια τους...
(σχόλια παιδιών κατά την επίσκεψή τους στο μουσείο)

...Και μετά αποφασίσαμε να χαράξουμε στον πηλό εικόνες που...διαβάζονται όχι με τα μάτια, αλλά με την αφή.





Το σχέδιο εργασίας για τη διαφορετικότητα θα συνεχιστεί για αρκετό ακόμη διάστημα μιας και που μπορεί να ενταχθεί και σε πολλές άλλες δράσεις της ομάδας. Είναι ένα θέμα που μας ενδιαφέρει πολύ. 

Μέσα στους στόχους μας είναι να αποσυνδέσουμε το διαφορετικό από το «ξένο» και να δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες όπου τα παιδιά μας, στη σχέση τους με τον έξω κόσμο, θα βασίζονται σε προσωπικές τους απόψεις και όχι σε συγκεκριμένα κοινωνικά στερεότυπα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου