Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Μεγάλες σκέψεις από μικρά παιδιά

Με το κλείσιμο της σχολικής χρονιάς, δημοσιεύουμε τμήμα ενός σχεδίου εργασίας για ένα βιβλίο που επεξεργάστηκε η ομάδα του νηπιαγωγείου. 
Το σχετίζουμε με όλες τις ομάδες του σχολείου μας, μιας και που και μέσω άλλων projects, όλα τα τμήματα, αυτή τη χρονιά επεξεργάστηκαν θεματολογίες που εμπεριείχαν τις "αξίες στην προσχολική ηλικία". Το βιβλίο «Η ιστορία του Μιξ, του Μαξ και του Μεξ» του Λ. Σεπούλβεδα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όπερα στο οποίο αναφερόμαστε, εμπεριέχει πολλές από αυτές.
Οι αξίες, ήταν και το θέμα με το οποίο συμμετείχαμε σε διεθνές συνέδριο που έλαβε χώρα στις αρχές Ιουνίου στη Ζάκυνθο.



Κείμενα όπως  «Η ιστορία του Μιξ, του Μαξ και του Μεξ» του Λ. Σεπούλβεδα , βοηθάνε τα παιδιά να συναντήσουν ερωτήματα (στα οποία θα αποπειραθούν να απαντήσουν) που προϋπάρχουν μέσα τους.
Το συγκεκριμένο κείμενο, βοήθησε τα παιδιά να αναθεωρήσουν  αρχικές τους σκέψεις και να ορίσουν έννοιες αφηρημένες  όπως «τι έχω» (ιδιοκτησία), «τι είμαι» (ταυτότητα), «ποιός είμαι» (δομή και λειτουργία),  «εγώ και  ο άλλος» (φιλία).
Μέσα από την προβολή των παιδιών  στους ήρωες και τα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν , τα παιδιά αναμετρήθηκαν, συγκρούστηκαν, επαναπροσδιόρισαν πεποιθήσεις για  αξίες , που θα αποτελέσουν  το στήριγμά τους κατά τη διάρκεια της ενήλικης  πορείας τους.

Αν είμαι ό,τι έχω και αν ό, τι έχω έχει χαθεί, τότε ποιος είμαι;
Erich Fromm, 1900-1980, Γερμανός ψυχαναλυτής

Το θέμα της ιδιοκτησίας ετέθη εξαρχής μέσα από το βιβλίο.
Τα παιδιά το όρισαν με τα δικά τους νοήματα.
«Κανονικά δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε ιδιοκτήτες, ούτε διευθυντές.
Όλοι πρέπει να προσέχουν μόνοι τους»
Μαθητής νηπιαγωγείου
Τα παιδιά  νοηματοδοτούν  μέσα από τον ορισμό της λέξης «ιδιοκτήτης» τις κοινωνικές τους σχέσεις.
Η ανάγκη για αυτογνωσία, η επιθυμία  του μοιράσματος σε μια σχέση, η αναγνώριση και αποδοχή της ελλειμματικότητας του άλλου (ο γάτος της ιστορίας ήταν τυφλός), βοηθά το μικρό παιδί να δυναμώνει και να αντιμετωπίζει φοβίες , έτσι ώστε  να μην διακατέχεται από προκαταλήψεις και στερεότυπα.


Γνωρίζω τον εαυτό μου!
Το  βίωμα  μέσα από την αφήγηση, το θεατρικό παιχνίδι και την επεξεργασία του βιβλίου (ποικιλοτρόπως),δημιουργεί στο παιδί την πολλαπλασιαστική δύναμη που χρειάζεται προκειμένου να εγγράψει τη διαδρομή «βίωμα- εμπειρία- προσωπική  θεωρία».
Στόχος της δράσης  ήταν να δοθούν στα παιδιά εκείνα τα ερεθίσματα που θα τα ενεργοποιήσουν για να κάνουν το πέρασμα από το βίωμα σε στάση και θέση ζωής.
Η ομάδα, έχοντας στη … βαλίτσα της τα νέα στοιχεία που προέκυψαν και εμπλούτισαν τη θεώρησή απέναντι στη ζωή, σκιαγράφησαν  μέσα από τα έργα τους, τη δημιουργία μιας … ουτοπικής κοινωνίας:
Υπέδειξαν μια κοινωνία φτιαγμένη  από ανθρώπους που δεν στιγματίζουν την έλλειψη του άλλου,  που η έλλειψη συμπεριλαμβάνεται  στη σχέση και  οι άνθρωποι μπορούν να συμβιώνουν αρμονικά, όπως οι τρεις φίλοι.
Μιας κοινωνίας όπου οι αξίες αντέχουν γιατί προϋπάρχουν στον καθένα μας, φτάνει να τις αναζητήσουμε!




Σημ. Η αλλαγή γραμματοσειράς στο κείμενο που ακολουθεί, δηλώνει τα λόγια των παιδιών (αυτούσια).

«… η καταπληκτική περιπέτεια του γάτου με το ελληνικό προφίλ, ενός ποντικού και του αγοριού που ζούσε μαζί τους» 
Μπορούν άραγε να συνυπάρχουν τρία διαφορετικά πλάσματα;
Μπορεί να σέβεται ο ένας τον τον άλλο;

Δε θα μπορούσαν  να είναι (φίλοι) γιατί θα ήθελε να το φάει και θα τη λέγανε φαγάνα!

Θα γίνουν φίλοι
Δεν έχουν τις ίδιες συνήθειες
Δε γίνεται να είναι.

«…η ζωή μας διδάσκει ότι δεν αρμόζει σε ένα πρόσωπο να είναι ιδιοκτήτης  ενός άλλου προσώπου ή ενός ζώου…» 




Ιδιοκτήτης: 

*Είναι αυτός που   πουλάει   πράγματα.
*Έχει ένα μαγαζί ή μπορεί και ένα σούπερ μάρκετ και έχει πολλούς ανθρώπους που δουλεύουν.
* Ο Μαξ ήταν ιδιοκτήτης του Μιξ , δηλαδή ήταν το αφεντικό του. Τον πρόσεχε , τον φρόντιζε .
*Οι άνθρωποι όμως δεν έχουν αφεντικά έχουν διευθυντές, που τους λένε τι να κάνουν.
*Τα αφεντικά δίνουν διαταγές και μερικές φορές φωνάζουν.
*Κανονικά δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε ιδιοκτήτες ούτε διευθυντές όλοι πρέπει να προσέχουν μόνοι τους.


Δεν είμαστε ιδιοκτήτες του πάρκου,
αλλά το φροντίζουμε σα να μας ανήκει!

"Ο Μαξ και ο Μιξ , ή ο Μιξ και ο Μαξ ζούσαν σε ένα σπίτι στο Μόναχο, κι αυτό το σπίτι βρισκόταν σε ένα δρόμο ζωσμένο με ψηλές καστανιές που χάριζαν ωραία σκιά το καλοκαίρι…"



«…Ο Μιξ  σκαρφάλωσε στο πιο ψηλό κλαδί μιας καστανιάς και μόλις βρέθηκε εκεί πάνω ανακάλυψε ότι το κατέβασμα είναι πιο δύσκολο από το ανέβασμα , οπότε γαντζωμένος στο κλαδί, άρχισε να νιαουρίζει και να ζητάει βοήθεια.» 




  * Θα έπαιρνα ένα τραμπολίνο , θα χοροπήδαγα και κάποια στιγμή θα έπιανα τον Μιξ και θα κατεβαίναμε κάτω.
  *Θα σκαρφάλωνα  σε μια σκάλα ,θα έπιανα τον Μιξ και μετά θα φώναζα τη μαμά.
  * Θα καλούσα βοήθεια γιατί εγώ δεν μπορώ να ανέβω , είμαι μικρή.

  * Θα έπαιρνα ένα σχοινί σαν τον καουμπόι και θα το έκανα λάσο και θα τον έπιανα.
  * Θα  έπαιρνα ένα σχοινί με κόμπους  και θα σκαρφάλωνα στο δέντρο.
  * Θα έβαζα κάτω από το δέντρο ένα στρώμα για να μη χτυπήσει , μετά θα έπαιρνα μία σκάλα θα ανέβαινα στο δέντρο και θα πηδούσαμε και  οι δύο κάτω


«Κοίτα Μιξ! Ο φίλος μου πέτυχε διάνα: έχεις αυτό που λένε ελληνική κατατομή».



Ελληνική κατατομή

Τα παιδιά θέλοντας να ορίσουν την ... ελληνική κατατομή, οδηγήθηκαν σε μονοπάτια που αφορούσαν στην εξωτερική εικόνα. Στο "είναι" και στο "φαίνεσθαι". Η πρώτη εντύπωση που σχηματίζουμε για έναν άνθρωπο, αφορά στην εξωτερική του εικόνα. Όταν στη συνέχεια η σχέση προχωράει, περνάμε σε πιο εσωτερικές ιδιότητες που τελικά αποτελούν την ουσία στη σχέση.


«μόνο με την καρδιά βλέπουμε καλά, την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

"Μικρός Πρίγκιπας", Antoine de Saint-Exupery







  *Πιστεύω ότι είναι από τα παλιά χρόνια.
  *Είναι ελληνική.
  *Είχε πάει στην αρχαία Αίγυπτο.










"οι φίλοι στηρίζουν ο ένας τον άλλο"




*Είμαι δίπλα σου πάντα όταν με χρειάζεσαι.
*Έχουμε 28 φίλους ,είμαστε όλοι μαζί.
*Όταν φοβάσαι θα σου δίνω θάρρος, δηλαδή θα σου κρατάω το χέρι και θα σου λέω «μπορείς».
*Σε στηρίζω θα πει σου δίνω τα παιχνίδια μου και παίζω μαζί σου γιατί είσαι φίλος μου και όταν οι άλλοι σε κοροϊδεύουν , εγώ παίζω μαζί σου.

"Ο χρόνος των γατών δεν είναι  ίδιος με το χρόνο των  ανθρώπων".






«Όσο για τον Μιξ άλλαξε κι αυτός , και με λίγο πιο αργό ρυθμό, άρχισε να γερνάει» 

To κορμί μας αλλάζει μεγαλώνουν τα βυζιά, μεγαλώνουν πιο πολύ απ’ ό, τι είμαστε. 
Τα μαλλιά μας μεγαλώνουν πιο πολύ. 
Μεγαλώνει πιο πολύ ο λαιμός μας. Και μετακομίζουμε, πηγαίνουμε σε άλλα σπίτια γιατί είμαστε πιο μεγάλοι γι’ αυτά τα σπίτια αλλά μπορούν μερικοί και να μην αλλάζουν και έχουμε και μούσια τα αγόρια και δεν κάνουμε και πάρα πολλές ταρζανιές
Σταματάμε το σχολείο όταν γινόμαστε μπαμπάδες τα αγόρια, μαμάδες τα κορίτσια. 
Μεγαλώνουν πιο πολύ τα αυτιά μας, μεγαλώνει πιο πολύ το πουλί μας. 
Και μεγαλώνουν πιο πολύ τα χέρια, γίνονται πιο μεγάλα τα δάχτυλά μας
Αλλάζει, μεγαλώνουμε άμα τρώμε, άμα δεν τρώμε δε θα μεγαλώσουμε. 
Όταν κοιμόμαστε τη νύχτα και το μεσημέρι μεγαλώνουμε με το φαγητό.
Μεγαλώνουν τα δέντρα, τα φυτά, τα λουλούδια, τα χορτάρια. 
Το σώμα και τα χέρια (γίνονται) ψηλά και μεγαλώνει το κεφάλι μας και η μύτη
μας, τα μαγουλάκια μας και τα μαλλιά μας μακραίνουν. 
Και μεγαλώνουν τα δάχτυλα του χεριού μας και των ποδιών μας. Και μεγαλώνουν και το σώμα μας και τα μικρά τα βυζιά μας, και τα νύχια του χεριού και του ποδιού και οι αγκώνες. Μεγαλώνουν και το δέρμα μας, φουσκώνει. Μεγαλώνουν και τα αυτιά μας.

Αλλάζει) η ομορφιά, ομορφαίνουμε επειδή γινόμαστε πιο μεγάλοι. Το σώμα ότι μεγαλώνει πιο πολύ. Μεγαλώνουμε, πάμε δουλειά γιατί πρέπει να μάθουμε. Ώσπου μεγαλώνουμε και πάμε Γυμνάσιο, Λύκειο. Πρώτα είμαστε μικροί και μετά μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε και πάμε Γυμνάσιο, δουλειά.

Αλλάζει, ενώ μεγαλώνουμε ,το ύψος κάθε φορά , γινόμαστε και λίγο πιο μεγάλοι και λίγο πιο μεγάλοι. Αλλάζει το βάρος μας, δηλαδή όσο μεγαλώνουμε το βάρος μας γίνεται και πιο δυνατό και πιο δυνατό. Αλλάζει η φάση μας, δηλαδή ντυνόμαστε με άλλα ρούχα ή κάνουμε αλλιώς τα μαλλιά μας. Όσο πιο πολύ μεγαλώνουμε εμείς τόσο πιο πολύ μεγαλώνει η ψυχούλα μας. Όσο πιο πολύ μεγαλώνουμε, τόσο πιο πολύ μεγαλώνει η καρδούλα μας, για να μεγαλώσουμε εμείς πρέπει να μεγαλώνει και κάτι από μέσα μας, όπως μεγαλώνει κάτι από μέσα μας έτσι με το ίδιο ύψος μεγαλώνουμε κι εμείς λίγο σιγά σιγά και από μέσα σιγά σιγά.

Όταν μεγαλώνουμε έρχονται καινούρια παιδιά, αλλάζουν τα πράγματα. Τα παιδιά τα παλιά έρχονται σε καινούριο σχολείο. Όταν ήμουν μικρός αντί να έχω μεγάλα παιχνίδια όπως τώρα είχα μικρά μωρουδίστικα.

Μεγαλώνει η ζωή, η χαρά, μεγαλώνει η ευτυχία. Μεγαλώνει η δουλειά.

«Έτσι, όταν ο Μαξ έκλεισε τα δεκαοχτώ κι αποφάσισε να χειραφετηθεί, νοίκιασε ένα μικρό διαμέρισμα σε έναν ήσυχο δρόμο με πολλά δέντρα»



*Ο Μαξ μεγάλωσε.
*Έγινε άντρακλας.
φυγε μόνος του.
*Ήταν μεγάλος.
*Ήταν 18.
*Έπρεπε να αλλάξει σπίτι.
*Γιατί στα 18 μπορούμε να κάνουμε ό, τι θέλουμε.
*Όταν μεγαλώνει ένας άνθρωπος και είναι ένας μαμάς ή μπαμπά *αλλάζει σπίτι  γιατί πρέπει να φεύγει από το σπίτι για να μένει σε ένα δικό του σπίτι.

«Μοιράζονταν  τον μικρό τους χώρο, κι  όσην ώρα ο Μαξ μελετούσε βιβλία που δίδασκαν τα μυστικά των μαθηματικών, της φυσικής και της χημείας, ο Μιξ, κουλουριασμένος στα πόδια του…» 




"Οι πραγματικοί φίλοι μοιράζονται τη σιωπή"

Εμένα μου αρέσει να κάθομαι και να παίζω χωρίς να μιλάω.
*Στο σπίτι όταν η μαμά μαγειρεύει και εγώ κάθομαι στο δωμάτιό μου και παίζω η καθεμία ξεκουράζεται.
*Εγώ παίζω με τον Ιάσονα και δε μιλάμε απλά παίζουμε. Είναι ωραία έτσι

«Η διάγνωση ήταν αναπάντεχη και αναπάντεχα σκληρή : ο Μιξ είχε τυφλωθεί». 

Αν ένας φίλος μου ήταν τυφλός...

*Θα τον περνούσα απέναντι στο δρόμο .
*Θα του έλεγα πως είναι το σπίτι μας , θα του εξηγούσα συνέχεια τι υπάρχει γύρω μας για να μην χτυπήσει.
*Θα του έβαζα κάτι ζεστό στα  μάτια για να του περάσει ο πόνος.
*Θα του έλεγα να μην στεναχωριέται γιατί μπορεί να μη βλέπει αλλά μπορεί να ακούει

Η κάθε είδους έλλειψη, έχει να κάνει με την εικόνα. Το παιδί και ο άνθρωπος γενικότερα, παύει να βλέπει την έλλειψη όταν γνωρίζει τον άλλο και συνυπάρχει μαζί του. Παύουμε να βλέπουμε αυτό που λείπει όταν "αυτό που βλέπω" είναι "αυτό που είναι".

"Για να είμαι ειλικρινής, κύριε γάτε ,φοβάμαι πολύ, είμαι από τα πιο φοβιτσιάρικα  ποντίκια , τρέμω από το φόβο μου, αλλά η πείνα μου είναι πιο δυνατή από το φόβο μου"




Μόλις φοβάμαι, τρέμω. Γιατί βλέπω ένα λύκο. Είναι φοβιστικοί  (οι λύκοι), τρέχουν σάλια, είναι αηδιαστικοί, βρωμάνε.

Όταν φοβόμαστε κάτι σαν τέρας, κάτι πολύ μικρό φοβάται και κρύβεται από κάποιο μεγάλο γιατί είναι κι αυτός μεγάλος και είναι κακός  και τον τρομάζει. Σημαίνει πως κάνουμε πολύ κακό στους άλλους, τους μιλάμε άσχημα, τους βρίζουμε.
Σημαίνει ότι τρομάζει όταν ο άλλος σε εκβιάζει, ότι τρομάζει τον άλλο.
Σημαίνει ότι τρέμω και φοβάμαι γιατί αν είναι κάτι τρομακτικό φοβάμαι και τρέμω.


Ότι φοβάμαι πολύ και κάνω ό, τι μπορώ για να μη φοβάμαι. Να ας πούμε κρυβόμαστε σε μία καλύτερη κρυψώνα.
Όταν έρχεται ένα αυτοκίνητο που κάνει πολύ δύναμη, δηλαδή μηχανή. Επειδή  κάνει πολύ μεγάλο ήχο, με κάνει να τρέμω.
Φοβάμαι τις νυχτερίδες γιατί είναι τρομακτικά και σου ρουφάνε το αίμα μέχρι την τελευταία σταγόνα.

Τρομάζω δηλαδή αν είναι κανένας και ανεβαίνει τις σκάλες και σου κάνει «μπααααααμ» θα τρομάξεις!

«…αλλά  εγώ δεν έχω όνομα, εγώ δεν είμαι παρά ένα ποντίκι, κι αν φωνάξετε Ποντίκι, εκατομμύρια ποντίκια θα νομίσουν ότι μιλάτε με αυτά και όχι  με εμένα. Θέλω ένα όνομα!» 





*Το όνομα μου το πήρα από τη γιαγιά μου τη Μαρία , τη μαμά του   μπαμπά μου.
*Το διάλεξε η μαμά και ο μπαμπάς, τους άρεσε το όνομα Μυρτώ και μου   το έδωσαν.
*Εμένα στην αρχή λέγανε να με βγάλουν Μαργαρίτα αλλά  σκέφτηκαν   την Παναγία και μου έδωσαν το όνομα της γιαγιάς.
*Από τον παππού μου τον Τάκη, τον Παναγιώτη.
*Μου το χάρισε το όνομα η γιαγιά μου η Φανή.
*Επειδή τα μάτια μου είναι γλυκά σα μέλι ,με βγάλανε Μελίνα.
* Με λένε Δημήτρη γιατί και τους δυο παππούδες μου τους λένε   Δημήτρη.

"Κύριε Γάτε, μου πήρατε τη μία από τις δύο λύπες μου. Μπορώ να σας μιλήσω για τη δεύτερη;"

Λυπάμαι...

Για το Στέλιο του σχολείου μας παλιά γιατί δεν είναι στο σχολείο μας.
Γιατί μας λείπει πολύ.
Όταν δεν τον παίζουν οι φίλοι τους, όταν είναι άρρωστος και θέλει να πάει σχολείο. Όταν έχει χάσει να κάνει τα πάντα και θέλει να τα κάνει.

Λύπη είναι όταν κλαίμε, όταν μας μαλώνει κάποιος.
Με κάνει να νιώθω λύπη όταν συγκινούμαι, όταν είναι κάτι τρομακτικό, ένα φάντασμα.


Η στενοχώρια, η λύπη είναι όταν βλέπουμε κάτι ωραίο συγκινιζόμαστε.
Όταν ακούω λυπητερά πράγματα, όταν ακούω τη μαμά μου, δηλαδή όταν τη σκέφτομαι και δεν την έχω.

"Όποιος κι αν είναι , είπε ο Μιξ προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα . Κάτι πρέπει να κάνουμε Μεξ. Έχω ακούσει ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στα σπίτια και παίρνουν πράγματα. Τους λένε διαρρήκτες". 

"Φίλοι ενωμένοι,
ποτέ νικημένοι"

"Οι πραγματικοί φίλοι βοηθούν ο ένας τον άλλο να ξεπεράσει τις δυσκολίες του"



Θα της έλεγα (της φίλης) να παίζει μαζί μου, να κάθεται καλά, να πλένει τα χέρια της για να τη φροντίζω. Άμα είναι μία φίλη μου παράλυτη θα τη βοηθάω, να την κρατάω στην αυλή, θα την ταΐζω, θα τη βάζω στη καρέκλα, θα τη βοηθάω να πηγαίνει στην τουαλέτα.
Θα της έλεγα κάποια στιγμή που θα τελειώναμε το σχολείο και δε θα βαριόταν , τι ακριβώς κάναμε  με την Κούλα και εκείνη θα καταλάβαινε και θα το έκανε.
Θα έφευγα και όταν θα άλλαζε γνώμη θα ερχόταν, θα με παρακαλούσε και μετά εγώ θα του έδινα σημασία  και θα του εξηγούσα για να μάθει ότι πρέπει να σέβεται τους άλλους.
Θα τον βοηθήσω άμα δεν μπορεί, αν δε θέλει τότε ας μην το κάνει. Δηλαδή θα το βοηθήσω να γράψει την εργασία του. Δηλαδή αν κάτι δεν έχει καταλάβει, θα του το λέω κι εκείνος θα το ζωγραφίζει.


Εικόνα από το βιβλίο
Μπες μέσα στην ομάδα σου σε χρειαζόμαστε
Θες να μπεις; Να δουλέψεις μαζί μας για να είσαι καλό παιδί! 
Ότι το έχω αποφασίσει να είσαι στην ομάδα ,γιατί είσαι πολύ σημαντικός.
Θα τον βοήθαγα. Θα του έλεγα ήρεμα να φτιάξει εργασίες.
Θα του έλεγα να κάνει κάτι για να προσπαθήσει, θα του έλεγα "Φίλε, προσπάθησε".

"Ο Μαξ, ο Μιξ και ο Μεξ έζησαν κάμποσα χρόνια σε εκείνο το σπιτάκι στο Μόναχο…"


Τα παιδιά μετά την επεξεργασία του κειμένου,  αναθεώρησαν αυτό που αρχικά είχαν σπεύσει να απαντήσουν. Η επεξεργασία του βιβλίου και οι δράσεις γύρω από αυτό, τους έδωσαν το χρόνο και τους δημιούργησαν συνθήκες για διάλογο, και εκείνα τα ερεθίσματα που τους χρειάστηκαν για να συγκρίνουν και να κρίνουν.Κατέληξαν στο ότι και οι τρεις ήρωες  παρόλο που ανήκουν σε διαφορετικά είδη ,έχουν τις ίδιες ανάγκες και την ίδια λειτουργία και άρα μπορούν να συνυπάρξουν.





Από την ιστορία του Μαξ, του Μιξ και του Μεξ...


Εικόνα από το βιβλίο
Μου άρεσαν όλοι , ο Μαξ , ο Μιξ και ο Μεξ. Μου άρεσε τότε που ο Μαξ  και ο Μιξ είχαν κολλήσει στο δέντρο και ήρθε η πυροσβεστική και τους έσωσε γιατί ήταν πολύ αστείο.
Μου άρεσε η σκηνή που έγιναν φίλοι στην αρχή , που ο Μαξ βρήκε τον Μιξ
Η τελευταία σκηνή μου άρεσε, που ο γάτος και ο ποντικός έβλεπαν τη θέα και ο ποντικός είχε γίνει τα μάτια του γάτου αφού ο γάτος είχε τυφλωθεί.
Μου άρεσε που ο Μιξ περίμενε τον Μαξ να γυρίσει από τη δουλειά.
Μου άρεσε που όταν έφευγε ο Μαξ , ο Μιξ ήταν ελεύθερος να τριγυρνάει στο σπίτι. 
Μου άρεσε που βρήκε ένα ποντίκι για φίλο, γιατί η γάτα με το ποντίκι δεν ταιριάζουν αλλά τελικά μπορεί και να τα βρουν  και να λέει ο ένας τις σκέψεις του στον άλλο.


Μου άρεσε που το ποντίκι χάρισε τα μάτια του στη γάτα.
  Είναι συγκινητικό που ήθελαν να πετάξουν, να βλέπουν και οι δύο τα ίδια πράγματα παρόλο που δεν μπορούσε ο ένας.
Μου άρεσε όταν ο ποντικός έγινε τα μάτια του γάτου και ανέβηκαν στη σκεπή του σπιτιού. Βοήθησε ο ποντικός το φίλο του το γάτο.
Μου άρεσε που ο ποντικός έδιωξε τον κλέφτη , δε φοβήθηκε παρόλο που ήταν μικρός.
Μου άρεσε που ο άνθρωπος έσωσε τη γατούλα στην αρχή , μετά ο γάτος έσωσε τον ποντικό αφού τον βοήθησε και τον κράτησε σπίτι του. Στο τέλος ο ποντικός έγινε τα μάτια του γάτου, τον βοήθησε να ζήσει . 
Μου άρεσε που ο Μιξ καθόταν στο παράθυρο για να δει τη θέα αλλά επειδή είχε ομίχλη στα μάτια δεν μπορούσε. Δεν τα παρατούσε όμως θυμόταν όλα όσα είχε δει πριν.
Η τελευταία σκηνή ήταν λίγο παράξενη. Ανέβηκε ένας ποντικός πάνω σε ένα γάτο, κανονικά έπρεπε να το φάει, αλλά δεν το έφαγε έγιναν φίλοι κολλητοί. Μου άρεσε που ο γάτος σκαρφάλωσε στη σκάλα με τις οδηγίες του ποντικού. Άκουγε μόνο τη φωνή. Δεν έβλεπε και ήταν και γέρος. Ήταν πολύ παράξενο που πήδηξε ο γάτος με τον ποντικό πάνω από ένα σπίτι. 
Ήταν αδύνατο αλλά τα κατάφεραν!








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου